بخشی از کتاب سالهاست که مردهام
آسمان خالی،
باژگون خاطرهی دریا بود
که در اعماقش
تور رویاهامان،
پر از کوسهی نیست،
نداریم،
خداحافظی و پس تا کی؟
میشود چیزی گفت،
حرفی زد...
بی که لبها تکانی بخورند!
حرفم این بود:
کسی از حال کسی آگه نیست،
حالی نیست!
من در آیینه به خود میگویم:
حیف از بز!
آدمی،
مالی نیست!
زاهدی که تویوتایش پنجر بود و زاپاس نداشت،
از من پرسید: مغمومی؟
گفتمش: مرد دریا هستم!
خوش به حالت! زاهد! معصومی!
پا برهنه لگدی زد به دچرخ
و از من پرسید:
جک زاپاس نداری هم راه؟
گفتمش: مرد دریا هستم!
جز دلی دریایی،
هیچ ندارم هم راه...
گفت: آدمی ماهی زهر آیینی ست!
مسمومی!
و گذشت...
کتاب سالهاست که مردهام، به قلم حسین پناهی در نشر دارینوش به چاپ رسیده است.
- دفتر پنجم
- از مجموعه چشم چپ سگ
- نویسنده: حسین پناهی
- انتشارات: دارینوش