کتاب صبحانه در تیفانی اثر ترومن کاپوتی

بخشی از کتاب صبحانه در تیفانی

و آن روز دوشنبه ی ماه اکتبر، سال 1943. روزی زیبا به سبکبالی یک پرنده. با یک کوکتل منهتن در بار جو بل شروع کردیم. جو وقتی خبر خوش را شنید، یک بطری شامپاین مهمانمان کرد. بعد قدم زنان به سمت خیابان پنجم رفتیم. آنجا رژه ای بر پا بود. پرچم هایی که در باد تکان می خوردند، گرومپ گرومپ دسته های موسیقی نظامی و قدم های پیاده نظام، همه و همه، در نظر من هیچ ارتباطی با جنگ نداشت و صرفا جشنی بود به افتخار موفقیت من.

ناهار را در کافه تریای پارک خوردیم. بعد، در مسیری که به باغ وحش برنخوریم، غش غش خندیدیم، دویدیم، آواز خواندیم و خودمان را به آشیانه ی چوبی قدیمی قایق ها رساندیم که حالا دیگر وجود خارجی ندارد. برگ ها روی آب شناور بودند. در ساحل دریاچه، یکی از کارگران پارک داشت یک کپه از آن ها را آتش می زد و دودی که مثل علائم سرخپوست ها به آسمان می رفت، تنها لکه ای بود که در آن هوای متلاطم دیده می شد. ماه آوریل هیچ وقت معنای خاصی برای من نداشته. انگار پاییز برایم فصل آغاز است، بهار است. آن لحظه هم که با هالی روی نرده های ایوان آشیانه ی قایق ها نشسته بودم، همین حس را داشتم. به آینده فکر می کردم و از گذشته می گفتم، چون هالی می خواست از بچگی ام بداند. او هم از بچگی اش گفت، اما همه ی توصیفاتش مبهم، بی نام و بی مکان بودند، روایتی امپرسیونیستی. البته برداشتی که از این روایت می شد عکس چیزی بود که او انتظار داشت. در واقع او شرحی تقریبا شهوت انگیز از شنا و تابستان، درخت کریسمس، عموزاده های زیبا و مهمونی های دل انگیز ارائه می داد؛ خلاصه روایتی شاد که واقعی نمی نمود و قطعا نمی توانست گذشته ی کودکی باشد که از خانه فرار کرده.

کتاب صبحانه در تیفانی به قلم ترومن کاپوتی و ترجمه‌ی بهمن دارالشفایی در نشر ماهی به چاپ رسیده است.

• نویسنده: ترومن کاپوتی
• مترجم: بهمن دارالشفایی
• انتشارات: ماهی