دربارهی کتاب ریاضی علم کامپیوتر 2 - نیکوکار
ریاضی مادر علوم است و تقریبا در تمامی رشتهها کاربرد دارد. همین ضرورت استفاده روزافزون از روشهای ریاضی سبب شده تا دانشگاهها، درس ریاضی را به عنوان درس اصلی رشتههای مختلف منظور نمایند.
کتاب «ریاضی علم کامپیوتر 2» که بر اساس مصوبهی شورای عالی برنامهریزی دانشگاه جامع علمی – کاربردی برای رشتهی کامپیوتر تدوین شده، حاصل تجربیاتی است که نویسندگان توانای این کتاب طی سالها تدریس در این رشته کسب نموده اند.
در این کتاب سعی بر آن بوده تا مطالب به زبان ساده بیان شوند تا فهم آن برای افرادی که با ریاضیات در سطح دبیرستان آشنایی دارند نیز آسان باشد. با ارائه مثالهای متنوع که برای هر موضوع در نظر گرفته شده، درک موضوع آسان و کاربرد آن مشخص گردیده است.
لازم به اشاره است که سعی در ارائه و بیان روان و سادهی مطالب، ممکن است باعث ایجاد لغزشهایی در مفاهیم گردیده که از نظر مؤلفان دور مانده باشد.
این کتاب در چهار فصل ارائه شده و هر فصل حداقل دارای 3 بخش میباشد.
نام فصلهای این کتاب عبارت است از:
نظریه گراف مقدماتی - تجزیه و تحلیل اللگوریتمها – الگوریتمهایی خاص در ارتباط با گراف - شبکه
برشی از متن کتاب ریاضی علم کامپیوتر 2 – نیکوکار
فرض کنید بخواهیم یک شبکه راهآهن بسازیم که n شهر مفروض را چنان به هم وصل کند که هر مسافری بتواند از هر شهر به شهر دیگر سفر کند. هر گاه به دلایل اقتصادی بخواهیم هزینهی سفرها حداقل ممکن باشد، روشن است که گرافی که n شهر، رئوس آن و خطوط اتصال راهآهن، یالهای آن هستند باید یک درخت باشد. با فرض اینکه فاصلهی بین این دو شهر معلوم باشد میخواهیم روشی به دست آوریم که معین کند کدام یک از این nn-2 درخت که این شهرها را به هم وصل میکند کمترین هزینه را دارد.
این مسئله را میتوان بر حسب گرافهای وزندار حل نمود. مطابق معمول وزن w(e) را به یال e نسبت میدهیم و مسئله ما تعیین درخت فرگیر T است که وزن کل آن یعنی w(T) کمترین هزینه را داشته باشد. الگوریتم مورد نظر برای تعیین درخت فراگیر کمینه گراف G الگوریتم کراسکال نام دارد.
کتاب ریاضی علم کامپیوتر (جلد دوم) تألیف دکتر مسعود نیکوکار، دکتر محمدتقی درویشی و مهندس محمدحسن پورمحمدباقر توسط انتشارات گسترش علوم پایه به چاپ رسیده است.
- دانشگاه جامع علمی کاربردی
- نویسندگان: دکتر مسعود نیکوکار - دکتر محمدتقی درویشی - مهندس محمدحسن پورمحمدباقر
- انتشارات: گسترش علوم پایه