![کتاب ورونیکا تصمیم می گیرد بمیرد](./images/202308/87063-CA7C847F-1F78-4EF0-A420-831B57FCB591.jpg_190_0_80.webp)
محصولات مرتبط
کتاب دیو باید بمیرد اثر نیکلاس بلیک (سیسیل دی لوئیس) و ترجمه ی شهریار وقفی پور توسط انتشارات نیلوفر به چاپ رسیده است.
کتاب حاضر، رمانی جنایی و پلیسی را ارائه می دهد که توسط چند راوی برای مخاطب تشریح می گردد. در بخش اول کتاب، راوی داستان که شخصیت اصلی آن نیز هست، "فلیکس لین"، مردی افسرده و عزادار و هم چنین نویسنده ی کتاب های جنایی می باشد که درصدد قتل یک شخص است و با نگارش خاطرات روزانه اش، تمامی افکار و ذهنیات درونی خود و هم چنین پیشامدهای رخ داده و درجریان وقوع را به صورت مکتوب در می آورد. در واقع اصل داستان از شش ماه پیش آغاز می گردد؛ یعنی هنگامی که "مارتی"، پسر شش ساله ی لین، برای خرید کلوچه ای از منزل خارج شده و در اثر برخورد خودرویی ناشناس و با سرعتی بسیار بالا، جانش را از دست داده و خانواده اش را در غمی بزرگ فرو می برد. علی رغم تحقیق ها و بررسی های گسترده ی ماموران پلیس، هیچ ردی از قاتل به دست نیامده و پرونده ی مرگ مارتی خردسال هم چنان ناقص باقی می ماند. از سویی دیگر، فشار روانی و غم ناشی از مرگ ناگهانی مارتی، انگیزه ی شناسایی و قتل راننده ی مذکور را در وجود فلیکس، نهادینه ساخته و او را با عزمی راسخ به سوی شناسایی قاتل و سپس کشتن او می کشاند، اما داستان شکلی دیگر به خود گرفته و زندگی فلیکس را در مسیری دیگر قرار می دهد.
فهرست
پیش گفتار مجموعه ی دایره ی هفتم بخش اول: دفترچه ی خاطرات فلیکس لین بخش دوم: عملیات روی آب بخش سوم: جسد این مقتول بخش چهارم: چون پرده برافتد موخره نیکلاس بلیک و جهان بینی رادیکال در ادبیات پلیسی
برشی از متن کتاب
بخش اول: دفترچه ی خاطرات فلیکس لین 20 ژوئن 1937 قصد کشتن مردی را دارم. نمی دانم اسمش چیست، نمی دانم کجا زندگی می کند، هیچ تصوری از قیافه اش ندارم. اما قصد دارم پیدایش کنم و بکشمش... خواننده ی محترم، حتما مرا به خاطر این شروع احساساتی می بخشی. درست شبیه جمله ی شروع یکی از رمان های کارآگاهی خودم شد، درست است؟ فقط تفاوتش این است که این داستان به هیچ وجه قرار نیست چاپ شود و «خواننده ی محترم» هم رسمی از روی ادب است. نه، شاید فقط رسم و عادتی از روی ادب نباشد. من قصد دارم در کاری وارد شوم که جهان «جرم» اش می خواند؛ هر مجرمی که هم دستی نداشته باشد، سنگ صبور می خواهد: تنهایی، انزوای هراس آور و تعلیق انجام جرم بیش تر از آن است که مردی بتواند همه ی این ها را در خودش نگه دارد. دیر یا زود همه چیز را خودش بروز می دهد. یا، اگر اراده اش هم چنان قوی مانده باشد، خویشتن برترش به او خیانت می کند ــ یعنی همان معلم اخلاق سخت گیر درونش که بازی موش و گربه ای به راه می اندازد که مجرم را هم مخفی کار، هم بزدل و هم از خود مطمئن می سازد، او را به لغزش زبان می اندازد، برایش دام اطمینان مفرط پهن می کند، علیه اش کلی سرنخ جور می کند و خلاصه نقش ماموری اقرارگیر را بازی می کند. در برابر آدمی که مطلقا وجدانی ندارد، تمامی نیروهای قانون و نظم ناتوان اند؛ منظورم از وجدان نوعی احساس گناه است، همان خائنی که درون دروازه ها جا خوش می کند. حتی اگر زبان از اقرار دوری کند، اعمال غیرارادی دست به این کار خواهند زد. همین است که مجرم را به صحنه ی جرمش بازمی گرداند. تو، خواننده ی خیالی، خواننده ی مزور، هم نوعم، برادرم، کشیش اعتراف پذیر من هستی. به همین دلیل است که دارم این خاطرات را می نویسم. من هیچ چیزی را از تو پنهان نخواهم کرد؛ چون تنها از دست و زبان تو برمی آید که مرا از چوبه ی دار حفظ کنی. تصور قتل خیلی خیلی راحت است، مخصوصا حالا که در خانه ی ویلایی ای نشسته ام که جیمز به من سپرد تا بتوانم فروپاشی عصبی ام را درمان کنم (خواننده ی محترم، نه، من دیوانه نیستم، همین حالا و برای همیشه این فکر را از سرت بیرون کن. هیچ وقت از این هوشیارتر نبوده ام. گناه کار اما نه دیوانه.) تصور قتل خیلی خیلی راحت است، مخصوصا از پنجره به گلدن کپ خیره می شوم که دارد در آفتاب غروب می درخشد و امواج صاف خلیج که شبیه ورقه های فلزی است و بازوی حلقه شده ی کاب قایق های کوچولو را صد فوت پایین تر از من در بر می گیرند. تصورش آسان است چون همه ی این ها مارتی را به یاد من می آورند. اگر مارتی کشته نشده بود، حالا من و او با هم می رفتیم گلدن کپ پیک نیک او با آن لباس شنای قرمز روشنش، که خیلی به آن می نازید، شلپ شلپ کنان می رفت توی دریا؛ امروز تولد هفت سالگی اش بود و من هم بهش قول داده بودم وقتی هفت ساله شد، یادش بدهم چطور قایق بادبانی را براند...
- نویسنده: نیکلاس بلیک (سیسیل دی لوئیس)
- مترجم: شهریار وقفی پور
- انتشارات: نیلوفر
ثبت دیدگاه
دیدگاه کاربران